Infiltrację (grawitacyjne przemieszczanie wód w gruncie) można porównać do metody oczyszczania wykorzystywanej przez naturę i jest ona zwykle najwydajniejszą metodą lokalnego oczyszczania ścieków.
Przed wprowadzeniem wody do złoża infiltracyjnego (drenażowego), w osadniku gnilnym oddzielany jest tłuszcz oraz cząsteczki stałe.

Zanieczyszczenia zawarte w ściekach są rozkładane za pomocą flory bakteryjnej, która porasta powierzchnię filtrującą – błonę biologiczną. Wydajny rozkład wymaga dobrego doprowadzenia tlenu. W przypadku obciążenia powierzchni filtrującej zbyt dużą ilością zanieczyszczeń lub wody, efekt oczyszczania ulega pogorszeniu, a powierzchnia może ulec całkowitemu zapchaniu, blokując odpływ wody.

Ziemia pod instalacją spełnia funkcję filtra – stopnia polaryzującego, w którym jest zatrzymywany m.in. fosfor. W celu umożliwienia odpływu oczyszczonej wody do ziemi, wielkość instalacji infiltracyjnej należy dostosować do lokalnych warunków gruntowych. Grunt przepuszczalny, taki jak np. żwir i piasek wymaga najmniejszej powierzchni, a gęstsze rodzaje gruntu, takie jak np. glina wymagają dużych powierzchni oraz specjalnego projektu i wykonania.

W naszych systemach pole infiltracyjne składa się z modułów IN-DRÄN, które układane są w rzędzie, jeden za drugim, a nad nimi umieszcza się rurę rozsączającą. Cały ciąg rur jest przykrywany geowłókniną i zasypywany ziemią. Nie ma potrzeby montażu studzienki rozdzielczej, ponieważ instalacja składa się zwykle z pojedynczego ciągu rur rozsączających.

W odróżnieniu od tradycyjnej infiltracji, instalacja wykonana z modułów IN-DRÄN ma zawsze taką samą długość, bez względu na rodzaj gruntu.

Zmiennym parametrem jest szerokość podsypki żwirowej – od 0,6 m w żwirze do około 5 m w glinie.